ERIC de MAYER

 
TERUG NAAR NIEUWSNieuws.htmlFoto_dorp.htmlshapeimage_1_link_0

Oudheidkundige Vereniging Gemeente Gendringen

Beste OVGG-leden, 


Mijn naam is Eric de Maeyer. Nu bijna 11 jaar woon ik aan de Multatulihof in Gendringen. Ik wil jullie bijgaande bijzondere verhaal uit 1944 onder de aandacht brengen.

Zelf ben ik opgegroeid in N-O Brabant en werk ik sinds een jaar of 8 bij de gemeente Gennep. Daar ben ik momenteel een cultureel jaar aan het voorbereiden, “Het Jaar van de Ontmoeting”, over migranten en vluchtelingen en het delen van de trots die iedereen heeft over zijn eigen cultuur. In dat kader werd ik deze week benaderd over het theaterstuk over de evacuatie van Gennep – het eigen vluchtverhaal dat in Gennep bijna iedereen uit de eigen familie kent. Ik had óók een oom, inmiddels overleden, die als dertienjarige uit het kerkdorpje Ven-Zelderheide werd geëvacueerd na het mislukken van de slag om Arnhem.

Gennep heeft regelmatig een themajaar.

Het ligt in onze bedoeling om aan het eind van “mijn” jaar van de ontmoeting, met behulp van dit theaterstuk, een verbinding te maken met het jaar 2020, waarin 75 jaar Bevrijding en Vrede centraal zal staan. 

Nu heeft dit verhaal meerdere aanrakingspunten met mijn eigen geschiedenis en situatie, want de route die de evacués destijds moesten lopen, is thans mijn dagelijkse forensenreis tussen Gennep en Gendringen. De evacués kwamen immers in 1944 bij Gendringen het land weer binnen. Zie het kaartje in de bijgaande folder!

Ik  ben daarom bijzonder enthousiast en heb daarom aan de mensen gevraagd of ik in Gendringen ruchtbaarheid aan hun initiatief mocht geven. En dat mocht, dus bij deze! 

Ik hoop dat het jullie mag inspireren om ook in 2019 het 75-jarig jubileum van dit bijzondere verhaal luister bij te zetten. En, wellicht kennen jullie het verhaal van de Gendringse kant en is het leuk om de Gendringse overlevering met de initiatiefnemers te delen.

Met vriendelijke groet,

Eric de Maeyer

Multatulihof 13

7081 AR   GENDRINGEN
06-83567883

0315-640707


Het nichtje van m’n opa


Trots was Charlie ooit op zijn Liberator – ‘Bevrijder’ in onze taal  

De grote zilveren vogel, hoog en snel en hard als staal 

Maar toch was hij  geraakt door een Duitse kogel 

Minus één motor was zijn  Bevrijder - een gewonde vogel 


De trots was weg - zijn hand lag klam op het stuur

Hij vreesde voor zijn leven, verwachtte zijn laatste uur

Onder hem de kust van Holland, vóór alleen nog koude zee

Een tweede motor kuchte – die deed vast ook niet lang meer mee


Achter de donkere golven was Engeland verder dan ooit

Een oversteek van honderd mijl, dat haalden zij zeker nooit

Bij een landing op water zou zijn vogel zinken

Zijn jongens konden niet zwemmen, zij zouden verdrinken


Charlie besloot een bocht naar links, naar het zuiden te maken

Daarheen te vliegen waar Europa en Engeland raken

Vergeefs want na enkele minuten was het gedaan

Die haperende motor stopte - en wilde niet meer aan.


“Jongens springen! - de motoren doen het niet meer”

Tien witte parachutes daalden veilig in de polders neer

Gevangen door de Duitsers werden ze alle tien

Maar hun thuis zouden ze gelukkig wèl weer zien


Wáár zijn geknakte vogel viel heeft Charlie nooit geweten:

Op de hoeve waar het nichtje van mijn opa zat te eten.

GIJS DE MAEYER


Net na het middaguur van 29 juni 1944 stortte een Consolidated B-24H Liberator op retourvlucht vanuit Ascherleben in Oost-Duitsland op de hoeve van de familie Staes-De Maeyer. Ze hadden de Junkersfabrieken gebombardeerd waar Joodse dwangarbeiders uit concentratiekamp Buchenwald bommenwerpers bouwden voor de Nazi’s.
Deze viermotorige Liberator met staartnummer 42-51095, registratie Z5-Q, roepnaam "Shoo Shoo Baby” was boven het doel getroffen door luchtafweergeschut en was al vijfhonderd kilometer op drie motoren teruggevlogen. De bemanning durfde ter hoogte van Den Haag de oversteek naar Engeland niet te maken en besloot de kust in zuidelijke richting te volgen. Ze stortte neer in de Prosperpolder, pal op de Nederlands-Belgische grens. De hele bemanning redde zich met parachutes. Die middag stierven Petrus Staes (57), zijn echtgenote Clementia Staes-De Maeyer (55)  en hun dochter Marie-Jose (18), het nichtje van mijn opa Albert.